Recensie: Frans Muthert

De organisatoren van dit Naardense evenement kunnen met recht trots zijn. In de eerste plaats omdat hun initiatief geen eendagsvlieg is. Daarnaast zijn ze er in geslaagd hun kunstje van vorig jaar ruimschoots te overtreffen. Drie puike voorstellingen in drie Vesting-Naardense huiskamers (op zich al een bijzonder aardige ervaring), met alle drie een eigen karakter. Een top-avond!

Ben je van de liederen van o.a. Bertold Brecht en Kurt Weil? Dan zal de uitstekende Dorine Niezing, met voortreffelijk pianowerk van vestingbewoner Henk de Jonge (Willem Breuker Collectief), je in het pand van Renate en Hans Soet in de Cattenhagestraat ongetwijfeld bekoord hebben.

De actrices Jacqueline Reems en Ciska Smeink namen in een andere huiskamer, die van Mieke en Huib Schilder in de St.Vitusstraat, het opgetogen publiek mee in een eenakter van Robbert Jan Proos.

Laten we het maar Obsessie noemen. Want dat was het. Lisa zit vast op verdenking van moord en therapeute Emma is op zoek naar antwoorden. In een uitdagende dialoog dansten de vrouwen een verbale tango om de vragen heen. Is Lisa dader of slachtoffer? Wie wint het spel om de waarheid? Is de waarheid iets wat wij kunnen omvatten? Of blijft het een obsessie? Boeiend van de eerste tot de laatste minuut.

Vanuit m’n eigen speciale interesse was ik vooral benieuwd naar het optreden van singer/songwriter Elke Vierveijzer, bij Diederik en Rosalie Bonnerman in de Cattengahestraat . Vroeger noemde je zo iemand gewoon cabaretier, maar dat schijnt tegenwoordig anders te heten.

Hoe dan ook : Elke Vierveijzer. (01-09-1988, Son, Brabant) had al vroeg iets te vertellen. Wat precies? Dat wist ze niet. Waarom precies? Dat wist ze ook niet. Hoe? Zingend. Dat was zo klaar als een klontje. Daarom ging ze, met haar gitaar onder de ene arm en haar ukelele onder de andere, naar de Koningstheateracademie in ’s-Hertogenbosch, waar ze zang-, spel- en improvisatielessen volgde. Waar ze leerde spelen voor publiek. Waar ze haar verhaal leerde vormgeven in zeer authentieke liedjes. Ontroerende liedjes. Of schrijnende liedjes. Grappige, pijnlijke, kritische, vragende liedjes. Liedjes waarin ze met haar prachtige stem het leven en de wereld in al hun grootsheid bezingt en recht in de ogen kijkt. Waarbij ook de broodnodige zelfspot niet ontbreekt.

Drie kwartier, die werkelijk voorbij vlogen, zat ik op de punt van m’n stoel. Wat een talent! Uitstekend op de piano begeleid door Thijs Reckers.

De subgroep van de vereniging Vestingstad heeft zichzelf met deze activiteit definitief op de kaart gezet. En het is voor de theaterliefhebber zaak om er volgend jaar als de kippen bij te zijn. De organisatoren gaan voor intieme, kleinschalige huiskamervoorstellingen waardoor er helaas maar een beperkt aantal kaarten beschikbaar is. Als dit hoge niveau doorgezet wordt, staat ons volgend jaar weer een culturele klapper te wachten.Ik kijk er nu al naar uit.

Naarden Vesting begint, langzaamaan zowaar een culturele verwen-stad te worden.

En daar waren we wel aan toe.