De regen mocht de pret niet drukken toen op zaterdag 12 december het vijftiende muurgedicht van Dick Hillenius  in de Wevershof werd onthuld. Er klonk muziek toen de burgemeester kwam aanlopen om aan het eind van haar ambtsperiode ook deze gebeurtenis op te luisteren. Vanonder haar paraplu schudde ze alle aanwezigen de hand en plukte vervolgens een tienjarige jongen uit het publiek om het gedicht voor te lezen. Zo gebeurde het, geheel onvoorbereid en zonder gene, nadat zij had verteld wat poezie voor haar betekende. Het kan ons hart en onze ziel richten, zei ze, en in Naarden kan dat zomaar ergens op straat gebeuren. Gedichten kunnen ons eraan herinneren dat zelfs de eenvoudigste zaken ons diep kunnen raken omdat ze te maken hebben met een vorm van ‘trouw’ die voortkomt uit ‘nooit meer te ontwarren knopen.’ Met die woorden verwees zij naar het gedicht van Hillenius en impliciet naar de vertegenwoordigers van het historische Fluweel- en zijdeweversgilde, die het gedicht aan de stad hebben geschonken.

Hun secretaris, Ton Nadorp, wees ons er vervolgens op dat hun ‘trouw’ terugging tot 1696, zoals te lezen is op het sculptuur dat twintig jaar geleden door dezelfde vereniging aan de Wevershof is geschonken om deze voor Naarden ooit zo belangrijke beroepsgroep te gedenken. Tot slot stond men met gluhwein onder paraplu’s na te praten en werden er allerlei ideeen geopperd als: workshops organiseren voor kinderen en leesclubs. Duidelijk werd dat het project muurgedichten in de Vesting in vruchtbare aarde valt.